fresh cookies baby!

Bitch

Wed, 25 Apr 2012 13:37:20 +0200

Afgelopen weekend heb ik over mijn gevoelens gepraat. Zomaar. Uit mezelf. Yikes! Maak je geen zorgen, ik ga dat hier nu niet ook nog eens doen. Ik zocht gewoon even een goede inleiding voor deze column. Want soms is het goed om iets vooral gewoon te doen, zonder je al teveel af te vragen wat de gevolgen zijn. Zomaar. Volgende alinea!

Heb jij ook wel eens het idee dat we allemaal maar een beetje voort kabbelen? We staan op, ontbijten (jullie dan, ik kan ’s ochtends alleen een kop koffie handelen. Het is tragisch.), gaan aan het werk, komen thuis (jullie dan, ik werk meestal vanuit huis. Het is fijn.), eten nog eens wat, kijken De wereld draait door (jullie dan, ze praten vaak te snel. Het is hinderlijk.), we vrijen (jullie dan, ik poets mijn tanden. Dat was het.) en gaan weer slapen. Niks mis mee. Een beetje dobberen is heerlijk. Ontspannen. Stabiel.

Aan de andere kant zijn daar dan de zelfbenoemde coaches en kontschoppers die graag zien dat je uit je comfortzone stapt en risico’s neemt, waarbij ze continu dingen roepen als: ‘Leef! Nu!’ Of mooi in het Engels: ‘Dance like nobody’s watching!’ Of lelijk op zijn Wendy van Dijks: ‘Pak je moment!’ Zelf roep ik ook wel eens wat. Hell, vorig jaar was dit immers nog mijn verjaardagswens. Ik ben er ook een groot voorstander van. Risico’s nemen. Dingen doen die je eng vindt om te doen. Laat maar stromen dat bloed! Maar staar je daarbij niet blind op wat het mogelijke resultaat ervan zou moeten zijn.

Natuurlijk is het fijn dat wanneer je parachute gaat springen, het ding ook echt opengaat en dat je straks veilig en met een vochtige slip weer beneden staat. Wanneer je je eigen bedrijf opstart, droom je van een succesvolle toekomst. Wanneer je in verwachting bent, wil je de beste ouder ter wereld zijn. Wanneer je dat boek schrijft, wordt dat uiteraard niks minder dan een bestseller. Die auditie, ze kiezen jou - logisch. En die wereldreis… Man, wat zal jij als een compleet nieuw mens terugkomen! Kan. Maar dat hoeft niet. En dat is ook oké.

Niet dat het superduper geweldig is wanneer je failliet gaat of wanneer je weer eens knallende ruzie hebt met je dochter. In mijn geval had die keer dat ik op de motorkap ging liggen of deze undercover actie ook heel anders af kunnen lopen. Ook zullen we de polonaise even achterwege laten wanneer je bent afgewezen en houden we gapend ons mond bij de aanblik van je 1.286 bladzijden tellende manuscript. Punt is: je hebt het wél geflikt. Je hebt gedaan wat je zo graag wilde. Je nam dat risico. Je leeft. Hoera!

Risico’s nemen is een bitch. Maar boy, wat hou ik van haar.

Overigens wil ik hiermee niet beweren dat je altijd alles moet doen wat je eng vindt, zonder de consequenties ervan in overweging te nemen. Een bank beroven of Russische roulette schijnt ook best spannend te zijn, maar och… En succes met je parachute. Altijd.

Buurman & Buurman

Fri, 13 Apr 2012 17:01:46 +0200

Vandaag kwam ik mijn buurman tegen op het pleintje. Hij noemt mij steevast Buurmeisje en ik hem Buurman. Wij maken altijd een praatje, Buurman en ik. Zo zijn we. Zo ook op weg naar huis.

“Hé hallo, Buurmeisje!”
“Ha, Buurman! Alles goed met u?”
“Ja hoor, alles goed! Mijn vrouw goed. Mijn kinderen goed. Ik goed. Iedereen goed!”
“Ah… Dat is mooi.”
“Zeker! Met jou ook alles goed? Ja, jij woont alleen dus jij maakt geen geluid dus ik hoor niks. Beetje moeilijk ook met jezelf praten hahahahaha! Maar ik weet: mijn Buurmeisje… altijd goed!”
“En zo is dat, Buurman! Dat zag er gezellig uit die bruidstoet van de week, vond u ook niet?”
“Ja! Ja! Was mooi. Was erg erg mooi. Was niet te veel herrie voor jou?”
“Welnee, ik word altijd vrolijk als ze gaan joelen. Ik wou dat ik dat ook kon. Kunt u dat?”
“Hahahahahaha! Ja, dat kan ik! Mijn vrouw kan het nóg beter. Ja, zij is daar echt goed in… Hahahahahaha!”
“Doe ‘ns?”
“Wat? Hier? Hahahahahaha! Dat durf ik niet, Buurmeisje… Het echoot hier in de hal ook zo. Nee. Doe maar niet. Hahahahahaha! Ga je nog wel eens hardlopen?”
“Oei… Nee. Heel soms. Ik ben een mooi weer-loper. U wel, zag ik laatst. In de regen zelfs. Bikkel!”
“Ja… dat vind ik juist fijn. Dan ruikt het ook lekker buiten. Soms gaat mijn vrouw ook mee hardlopen, ja hoor! Zeg, ik ben zo vrij geweest ook jouw stuk van de galerij schoon te maken met de hogedrukreiniger. Ik wilde eigenlijk ook je ramen doen, maar ik was bang dat het naar binnen zou druppelen en je gordijnen nat zou maken. Niet erg toch? Mooi hè? Kijk!”
“Jeetje, dat had u toch niet hoeven doen? Wat lief zeg! Dank u wel…”
“Geen probleem! Zeg, fijn weekend en doe de groeten aan je vader.”
“Doe ik, u ook een goed weekend en de groetjes thuis.”
“Dag, Buurmeisje!”
“Dag, Buurman!”

Block you

Thu, 12 Apr 2012 17:10:03 +0200

Volgers blocken op Twitter: overdreven, nodig of gewoon dikke prima simpelweg omdat je het wil?

Gistermiddag was ik weer eens aan het mijmeren over hoe ik mijn liefde voor het schrijversvak kan combineren met nog meer dingen waar ik van houd. Ik twitterde enthousiast:

‘Misschien moet ik filmrecensent worden! De hele dag films kijken en typen met mijn popcornvingers.’

Een van de reacties die ik kort daarop kreeg was:

‘Lekker. Kan je om de zoveel keer het zout oplikken.’

Dude. Really? Ik snap dat het internet bepaalde drempels en fatsoensnormen verlaagt, maar zeg nou zelf: kan het nog treuriger? Achteraf kwaken dat het maar een grapje was, bevestigt natuurlijk nog maar eens de stijlloosheid dus enkele minuten later heb ik de bewuste volger - die wel vaker dit soort opmerkingen maakte - geblockt.
Een paar weken geleden, zelfde verhaal. Ik zat midden in een gesprek op Twitter met een vriendin, toen een onbekende zich ineens in de dialoog ging mengen met een verwijzing naar een vibrator. Nu hadden wij het over heel andere dingen. Triviale dingen die niks met trillende konijnen te maken hadden, dus je begrijpt mijn verwarring. En bovendrijvend gal. En opnieuw: het was maar een grapje.

Help mij even. In welk beschimmeld universum is het voor mensen waar je nog nooit de hand mee hebt geschud en wiens naam je niet eens kent, sociaal acceptabel om te reageren op elke virtuele wind die je laat en die te doorspekken met plakkerige smakeloosheden? Juist. Op Twitter.

Begrijp mij niet verkeerd, ik hou van social media. Het heeft mij veel mooie vriendschappen en klussen gebracht. Maar die begonnen nooit met een opmerking over dat ik iets moest oplikken of ergens batterijen in moest stoppen. Heel gek.

En natuurlijk mag iedereen zeggen wat hij of zij wil. Ben ik een groot voorstander van! Ik ben ook blij wanneer iedereen dat doet, want dat mag. Maar ik mag daar ook van vinden wat ik wil en daar naar handelen hoe ik wil, zolang ik mijn boksbeugel en magnum .38 onder mijn bed laat liggen.

Noem het overdreven. Ik noem het liever: mijn timeline fris houden, want die is van mij.

So block you!

PS: ik noem bewust geen namen. De personen in kwestie hebben het al moeilijk genoeg met zichzelf, lijkt mij. Daarbij zijn ze inwisselbaar. En voor wie zich ergert dat ik hierover blog: het is niet de eerste keer. Deal with it. Or block me.