Ooit werkte ik in loondienst. Van mijn toenmalige hoofdredacteur kreeg ik op een middag in de zomer van 2007 de opdracht een artikel te schrijven over hoe je als eerstejaars student het snelst een betaalbare kamer kunt vinden in Amsterdam. Binnen een uur werd duidelijk dat het verhaal een heel andere wending zou krijgen.

Ik begon mijn zoektocht op de makkelijkste manier: oproepjes plaatsen op internet. Onder de naam Shopgirl89 heb ik op een aantal bekende websites de volgende advertentie geplaatst:

***STUDENTE  ZOEKT WOONRUIMTE***

Ik woon nu nog in Almere en ga in september beginnen met mijn studie in Amsterdam dussss... ben ik WANHOPIG OP ZOEK naar betaalbare woonruimte waar in ieder geval een bed in past.

Tien minuten later krijg ik van ‘bruinelulzienwebcam’ en ‘hornyashell’ een uitnodiging op MSN of ik ze wil toevoegen aan mijn vriendenlijst. Ik negeer beide. Een kwartier later krijg ik het eerste echte mailtje binnen:

Hoi,

Zou je eventueel ook in natura willen betalen? Zo ja, stuur dan een foto op.

Wim

Hier gaat iets niet goed. Ja, ik heb een kamer nodig. Ja, ik ben wanhopig. Maar zó wanhopig ben ik nou ook weer niet. Zwaar beledigd stuur ik Wim een mailtje terug. Waarom het per se in natura moet en waarom ik een foto zou moeten sturen. Wim is hier duidelijk niet van onder de indruk:

Wat een vragen. Ben je bereid om af en toe te neuken is de vraag. Zo ja stuur dan een foto.

Ik reply nog met een ##?!*!#**mail, wens hem in gedachten de groene korstenschurft toe en ga weer vrolijk verder met mijn mailverkeer, want de reacties beginnen binnen te stromen.

Eens kijken... Een kamer aan de rand van Zaandam voor 450 euro. Next. Een zolderkamer in Purmerend. Nee, dank u. En een aanbod in Almere-Buiten. Niet voor een kamer, maar voor een bijbaantje als erotisch model voor de privé fotocollectie van ene Paul C. Topless en in bikini. En als ik écht durf: naakt. Levert mij 7 euro per uur op en voor ‘andere klussen’ 10 euro per uur. Hij zegt er wel expliciet bij dat ik echt 16 jaar of ouder moet zijn.

Maar omschrijf jezelf eens! Wat doe je in het dagelijks leven?

Groetjes, Paul

Wat is hier in godsnaam aan de hand? Terwijl ik opgelucht ademhaal dat ik niet mijn echte naam heb opgegeven en voor deze klus een nieuw email account heb aangemaakt, komt er een mailtje binnen van ene R.

Ik heb een kamer voor je. Huur is 350 euro... Maar in natura mag ook, want dat deed de vorige studente ook. Eh... Af en toe pijpen? Zie je dit  zitten?

Pijpen voor een kamer

Oké. Nu ben ik het zat. Ik besluit dat ik R wil ontmoeten. Ik wil weten wie deze persoon is die het normaal vindt een meisje van achttien een kamer aan te bieden in ruil voor orale seks. Is hij echt ´die vieze man´ zoals ik die altijd in mijn hoofd heb: vadsig, veertig plus, zwaar ademend, met een geluidsdichte kelder, muis in de ene hand, verschrompelde joystick in de ander. Ik mail hem terug. Als een naïef hert zeg ik dat ik het een beetje vreemd vind om je huisbaas te pijpen voor de huur...

... maar ja, als dat normaal is... Maar hoe groot is de kamer? Waar in Amsterdam woon je dan? Is het in de buurt van een tramhalte? Ik ga namelijk naar de VU.

Ik voel me ontiegelijk dom en nieuwsgierig tegelijk. Zal hij happen? Hij hapt. Na wat heen en weer gemail over de buurt waar hij woont (vijf minuten lopen vanaf station Bijlmer) en zijn achtergrond (‘ik ben streng christelijk opgevoed maar heb alles gedaan wat God verboden heeft haha...’) waag ik het erop en vraag wanneer ik de kamer kan komen bekijken en kennis met hem kan maken. Het wordt de donderdagavond daarop.

In de tussentijd heb ik R’s hyves-pagina achterhaald en ben lichtelijk geschokt. Hij is 26, ziet er vlot uit, is afgestudeerd in Politicologie en werkt als ambtenaar. In eerste instantie staat dit lijnrecht tegenover ‘mijn vieze mannetje’. Maar als ik verder kijk zie ik dat zijn profiel veel weg heeft van een contact-advertentie, zijn vriendenlijst voornamelijk bestaat uit glimlachende vrouwen en de videoclip van ‘Miss Bigi Puni’ (vrij vertaald: ‘Mevrouw Grote Kut’. Stijlvol.) bovenaan zijn homepage prijkt.

Tijd om hem te ontmoeten.

Masterplan

Dit is het plan: zolang ik bij R in huis ben, mag hij niet doorhebben dat ik journalist ben. Ik ben die 18-jarige studente. Voordat ik bij hem aanbel, bel ik collega Tim die aan de overkant op mij wacht. Ik leg mijn mobieltje in mijn open tas, zodat hij alles kan volgen. Zodra hij gegil hoort of ineens helemaal niks meer, komt hij mij redden.

Ik bel aan en R verschijnt in de deuropening, ik zet mijn naïeve Bambi-blik op.

‘Ho-oi!’

Voor mij staat een jongen van net 1 meter 70, hippe spijkerbroek, wit t-shirt, glimmende oorknop links, zwart haar strak in de gel en hier en daar wat goud om nek, pols en vingers.  ‘Kom binnen, wil je wat drinken?’

‘Nee, dank je.’ Stel dat ie er wat in gooit...

R begint met rondleiden. Het is een 2-kamer appartement en dat betekent: één slaapkamer.

‘Ik slaap in de woonkamer, zie je?’ R wijst naar een opklapbed die tegen de muur staat. Mijn Bambi-gezicht lacht terug. Er is geen kelder en ik zie ook nergens een deur met een zwaar hangslot. Om het gesprek een beetje op gang te krijgen en mijn zenuwen onder controle, begin ik maar met loze vragen stellen.

‘Goh, handig zeg zo bij al die winkels. Is het een beetje leuk uitgaan hier?’ R vertelt wat over de buurt, dat het er echt veilig is en dat het nog geen twintig minuten met de metro is naar de VU. Tussendoor verontschuldigt hij zich steeds voor kabels die nog los hangen en de wasmachine die onlangs is gaan lekken. Ik zeg dat het echt niet erg is en begin moed te verzamelen voor die ene vraag.

‘Je kunt mij vertrouwen’

‘Ik vind het een beetje gênant om erover te beginnen, maar ehm... de huur?’

R begint een beetje te lachen. ‘Wat wil je weten?’

‘Ja, hoe moet ik dat voor me zien? Is het iedere week, aan het eind van iedere maand? Hoe deed je dat met je vorige huisgenotes?’

Terwijl ik dit vraag kijkt hij naar de grond en begint weer te lachen. Ik krijg de indruk dat hij zich deels schaamt en deels vermaakt, maar ik kan er niet precies mijn vinger op leggen.

‘Je hoeft je daar niet druk over te maken. Het hangt er gewoon van af hoe het klikt. Kijk, met mijn eerste huisgenoot was ik al soort van bevriend en op een gegeven moment ging het vanzelf. Met een andere huisgenoot was het puur zakelijk, dat was wel iedere maand een bepaald aantal keer en eerlijk gezegd vond ik dat wat minder. Maar we moeten gewoon kijken hoe het gaat oké?’

‘Ja maar hoe gaat dat dan? Zit je gewoon op de bank tv te kijken?’

‘Dat verschilt. Het kan zo gaan inderdaad, maar dat hangt gewoon van het moment af.’

‘Maar wat als je over twee maanden een vriendin krijgt, moet ik dan ineens wel gewoon geld gaan betalen?’

‘Maak je daar maar geen zorgen over, alles gebeurt in goed vertrouwen en openheid. Kijk, ik vertrouw jou in mijn huis. Jij kunt mij ook vertrouwen in de afspraken die ik met jou maak.’ En dan opnieuw die lach.

Politicus in de Tweede Kamer

Ik besef dat hij dit écht normaal vindt. Tegelijkertijd besef ik ook dat ik niet teveel door moet vragen omdat het anders gaat opvallen. Ik vraag snel naar zijn werk en ambities. En dan beginnen zijn ogen ineens te stralen en vertelt hij over zijn droom om ooit in de Tweede Kamer te zitten als politicus. ‘Ik heb er stage gelopen en het is geweldig om daar zo dicht bovenop te zitten.’

Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Als ik naar hem kijk en hem hoor praten, kan ik mij heel goed voorstellen dat meisjes zich makkelijk door hem kunnen laten overhalen. Juist omdat hij er zo over praat alsof het de normaalste zaak van de wereld is, iets wat je ‘gewoon in alle openheid en in goed vertrouwen’ kunt bespreken, kan hij je geleidelijk doen gaan geloven dat het ook doodnormaal is. Bovendien is hij een knappe jongen die is afgestudeerd aan de universiteit en grote politieke ambities heeft, en niet die vadsige veertiger met een kelder. Dus waarom zou hij dan fout kunnen zitten?

‘Mag ik de douche en de keuken ook even zien?’

‘Ja natuurlijk.’

Hij gaat me voor, de gang in. Ik kan het niet laten.

‘Enneh... is het wel eens voorgekomen dat het op meer uitdraaide dan alleen maar pijpen?’

Weer die verlegen/geamuseerde lach.

‘We gaan niks doen wat je niet wil oké?’

Ik moet hier weg.

‘Goed, ik weet genoeg. Ik ga morgen nog naar twee andere kamers kijken, ik mail je maandag welke ik heb gekozen oké?’

‘Dat is goed.’

‘En bedankt dat ik langs mocht komen. Nu weet ik tenminste zeker dat je bent wie je bent. Je hoort tegenwoordig zulke rare verhalen over contacten via het internet.’

‘Ik weet precies wat je bedoelt.’

Seks als ruilmiddel

Eenmaal weer buiten raast de adrenaline door me heen. Ik ben boos en gechoqueerd tegelijk. Hoe haalt hij het in zijn hoofd om te doen alsof het normaal is wat hij vraagt, of denkt hij dat echt? Hij heeft immers al eerder huisgenotes gehad die hem wel wilden bevredigen voor een kamer. Dus er zijn blijkbaar meiden die dat gewoon doen. En na alle verhalen dat jongens gepijpt worden in ruil voor een Breezer of een spijkerbroek, is een kamer in dat opzicht dan een betere deal? Seks als ruilmiddel, nieuw is het niet. Maar om het dan maar als reguliere betalingswijze te accepteren, laat staan te begrijpen, gaat mij te ver. En dat wil ik graag zo houden.

Terug op kantoor open ik mijn mailbox en zie een boodschap van Handjob:

Hoi hoi,

Ik woon in Amsterdam in een ruime benedenwoning met 3 kamers waarvan jij er wel 1 mag gebruiken. Wat mij geweldig lijkt is om jou van woonruimte te voorzien en als tegenprestatie vraag ik om 2 erotische massages per week. Deze massages mag je bloot geven maar ik heb er ook geen problemen mee als je het slipje aanhoudt. De massages moeten ook minimaal een uur duren en als het mij lukt (ligt natuurlijk grotendeels aan jouw kundigheid) moeten meerdere hoogtepunten mogelijk zijn.

Ik hoef dus geen huur van je te ontvangen!

Als je dit wel ziet zitten moet je wel snel wat laten horen want ik heb ook contact met iemand anders die er wel oren naar heeft. En de eerste die graag wil, mag komen kijken.

In mijn ogen is het een mooi voorstel en heb je op een relatief eenvoudige manier (wat is nu 2 uur werk per week) goedkoop onderdak.

Ik hoor het wel.